Tommie 22-3-1997 - † 14-9-2011
Onze lieve vriend geboren op 22 maart 1997. Het was een eigenwijs beest. Ging volledig zijn eigen gang, trok zich van niemand iets aan (alleen heel af en toe van John) en was een schatje. Hij was ongelofelijk lief voor de kids. Ze konden alles met hem doen en heeft veel te verduren gehad. Van staartjes, tot verplicht in het badje, van theekransjes tot harentrekken en nooit heeft hij ze ook maar aangeraakt. Wat ik het mooist aan hem vond was zijn ongelooflijke energie, zijn gekke renbuien, de manier waarop hij alleen met een bal kon spelen, zijn plezier als we met hem het strand op gingen en de manier waarop hij altijd bij me kwam liggen als ik op de bank lag (achter me met zijn hoofd op mijn voeten). Afgelopen dinsdag hebben we moeten besluiten om hem in te laten slapen. Wat een vreselijk besluit. Je hoopt en wil dat hij beter wordt en dat hij zo lang mogelijk leeft, maar al sinds een paar maanden zat het er niet meer in. Hij zag zijn bal niet meer, hij hoorde de bel niet meer, kon niet meer op de bank springen, wilde niet meer spelen en sjokte van zijn ene rust plek in de andere. Vooral zijn oh zo gehate bench werd een plek waar hij graag lag omdat hij wist dat hij daar met rust gelaten zou worden. De laatste dagen mocht ik hem niet meer aaien, zoveel pijn had hij. Hij kwam nog wel naar John, waarschijnlijk om zijn steun te voelen. Woensdag zijn we met zijn allen naar de dierenarts gegaan en hebben we afscheid van hem genomen. Dit gin
g uiteraard gepaard met de nodige tranen. Tommie was zeer rustig en ging voor het eerst van zijn leven zonder mokken naar binnen bij de dierenarts. We hebben hem op de tafel gelegd op zijn eigen kleedje met zijn bal erbij. Het was goed. Vandaag is hij gecremeerd en ergens in de komende vijf weken wordt hij uitgestrooid over de Noordzee. Vandaag zijn eerste spulletjes opgeruimd. Wat gaan we hem ongelooflijk missen.... 
Onze lieve vriend geboren op 22 maart 1997. Het was een eigenwijs beest. Ging volledig zijn eigen gang, trok zich van niemand iets aan (alleen heel af en toe van John) en was een schatje. Hij was ongelofelijk lief voor de kids. Ze konden alles met hem doen en heeft veel te verduren gehad. Van staartjes, tot verplicht in het badje, van theekransjes tot harentrekken en nooit heeft hij ze ook maar aangeraakt. Wat ik het mooist aan hem vond was zijn ongelooflijke energie, zijn gekke renbuien, de manier waarop hij alleen met een bal kon spelen, zijn plezier als we met hem het strand op gingen en de manier waarop hij altijd bij me kwam liggen als ik op de bank lag (achter me met zijn hoofd op mijn voeten). Afgelopen dinsdag hebben we moeten besluiten om hem in te laten slapen. Wat een vreselijk besluit. Je hoopt en wil dat hij beter wordt en dat hij zo lang mogelijk leeft, maar al sinds een paar maanden zat het er niet meer in. Hij zag zijn bal niet meer, hij hoorde de bel niet meer, kon niet meer op de bank springen, wilde niet meer spelen en sjokte van zijn ene rust plek in de andere. Vooral zijn oh zo gehate bench werd een plek waar hij graag lag omdat hij wist dat hij daar met rust gelaten zou worden. De laatste dagen mocht ik hem niet meer aaien, zoveel pijn had hij. Hij kwam nog wel naar John, waarschijnlijk om zijn steun te voelen. Woensdag zijn we met zijn allen naar de dierenarts gegaan en hebben we afscheid van hem genomen. Dit gin
g uiteraard gepaard met de nodige tranen. Tommie was zeer rustig en ging voor het eerst van zijn leven zonder mokken naar binnen bij de dierenarts. We hebben hem op de tafel gelegd op zijn eigen kleedje met zijn bal erbij. Het was goed. Vandaag is hij gecremeerd en ergens in de komende vijf weken wordt hij uitgestrooid over de Noordzee. Vandaag zijn eerste spulletjes opgeruimd. Wat gaan we hem ongelooflijk missen.... 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten