Verder deze week mega veel geleerd uiteraard. Donderdag had ik mijn hertentamen van mijn hertentamen van 30 juni van mijn kwijtgeraakte hertentamen van 14 juni. Nou goed ik snap het zelf ook niet meer helemaal, maar aangezien mijn officiele toegang tot jaar twee wel van dit tentamen af hing heb ik me ongelooflijk opgesloten in de avonden. Ik heb echt heerlijk geleerd en lang geleden dat ik me zo heb kunnen concentreren en zo gefocusssssed ben geweest. Was weer een super gevoel!
Donderdag was het dus zover. BLOEDNERVEUS! Werk toch iets minder goed onder al te hoge spanning. Ik ben lekker vroeg naar school gegaan. Ik ben op de plek gaan zitten in de kleine menza waar ik ook zat toen ik ging afstuderen. Ergens ben ik dan toch een beetje bijgelovig. Tijdens het mondeling wist ik ZEKER dat ik het niet gehaald had. Ik moest vragen beantwoorden over verschillende organisaties en ze kozen er zoveel....Ik dacht oh help ze proberen me te helpen door elke keer een andere organisatie te kiezen zodat ik het een beetje goed kan maken. Achteraf viel het alles mee. Ze kozen juist zoveel verschillende organisaties omdat ze al snel doorhadden dat ik het wel wist en ze wilden een beetje proberen me verder uit te dagen. GRRRR ZEG DAT DAN GELIJK....dan hoef ik me ook niet zo een zorgen te maken :D:D:D:D. Uiteindelijk geslaagd met een 7! en dus nu officieel tweedejaars RA student. WHOOPIE. Ik was zo blij en opgelucht! En nog steeds eigenlijk. Laatste jaar is in gang gezet en ik hoef nog maar 7 tentamens te volbrengen! Als je na gaat dat ik er al....even tellen......ongeveer 50 heb gehad is dat een lachertje toch??
Vrijdag weer een dag college en vanwege mijn late studie uurtjes en mijn vroege opstaan was het niet de meest heldere dag van het jaar. Daarnaast was het natuurlijk 9-9 dus de inmiddels 12de trouwdag van John en mij! Ik ben vroeg opgestaan en heb een ontbijtje gemaakt waar we heerlijk van hebben gegeten samen. Op het gemakkie wakker geworden en daarna door de kids verwend met twee kettinkjes zelf gemaakt :D.
We hebben verder elkaar geen cadeautjes gegeven omdat we natuurlijk bijna 12,5 jaar getrouwd zijn en dan EINDELIJK (vinden de kids...) naar Euro-Disney gaan! Donderdag heb ik een plaat gemaakt om de kids mee te verrassen en man wat waren ze verrast!! Ze hebben zo mega VET hard gegild. Denk eerlijk dat de buren drie straten verder dachten dat er een paar vermoord werden. Maar goed ze zijn dus heeeeeel blij (en wij ook) dat we naar Disney gaan en gaan nu aftellen. 'S avonds zouden we heerlijk samen eten en een filmpje kijken. Het eten heb ik nog naar binnen gekregen en een serie heb ik ook nog gekeken, maar om half tien ben ik met mijn hoofd op John zijn schouder in slaap gevallen en heeft die arme man de rest van de avond alleen doorgebracht zonder drinken (hij vond niet fijn om op te staan omdat hij het zielig vond om mij wakker te maken). Als je dan de volgende ochtend wakker wordt besef je dat het tijd is dat de studie en de late nachten klaar zijn....
Vandaag heerlijk relax dagje gehad met winkelen voor paardenspulletjes, beetje huisjes kijken, beetje wii-en en nu een beetje schrijven en leren. Morgen wedstrijd van de meiden en dan is het weekend alweer voorbij. Mijn volgende target voor mijn studie is mijn tweede stage verslag en mijn tweede jaarplan die ik deze week ga schrijven en af moet hebben dus weer een drukke week voor de boeg met hopenlijk iets minder late nachten....
SU....
Onze lieve vriend geboren op 22 maart 1997. Het was een eigenwijs beest. Ging volledig zijn eigen gang, trok zich van niemand iets aan (alleen heel af en toe van John) en was een schatje. Hij was ongelofelijk lief voor de kids. Ze konden alles met hem doen en heeft veel te verduren gehad. Van staartjes, tot verplicht in het badje, van theekransjes tot harentrekken en nooit heeft hij ze ook maar aangeraakt. Wat ik het mooist aan hem vond was zijn ongelooflijke energie, zijn gekke renbuien, de manier waarop hij alleen met een bal kon spelen, zijn plezier als we met hem het strand op gingen en de manier waarop hij altijd bij me kwam liggen als ik op de bank lag (achter me met zijn hoofd op mijn voeten). Afgelopen dinsdag hebben we moeten besluiten om hem in te laten slapen. Wat een vreselijk besluit. Je hoopt en wil dat hij beter wordt en dat hij zo lang mogelijk leeft, maar al sinds een paar maanden zat het er niet meer in. Hij zag zijn bal niet meer, hij hoorde de bel niet meer, kon niet meer op de bank springen, wilde niet meer spelen en sjokte van zijn ene rust plek in de andere. Vooral zijn oh zo gehate bench werd een plek waar hij graag lag omdat hij wist dat hij daar met rust gelaten zou worden. De laatste dagen mocht ik hem niet meer aaien, zoveel pijn had hij. Hij kwam nog wel naar John, waarschijnlijk om zijn steun te voelen. Woensdag zijn we met zijn allen naar de dierenarts gegaan en hebben we afscheid van hem genomen. Dit gin
g uiteraard gepaard met de nodige tranen. Tommie was zeer rustig en ging voor het eerst van zijn leven zonder mokken naar binnen bij de dierenarts. We hebben hem op de tafel gelegd op zijn eigen kleedje met zijn bal erbij. Het was goed. Vandaag is hij gecremeerd en ergens in de komende vijf weken wordt hij uitgestrooid over de Noordzee. Vandaag zijn eerste spulletjes opgeruimd. Wat gaan we hem ongelooflijk missen.... 
